در شرایطی که اقتصاد ایران با چالشهای تورمی، ناپایداری بودجهای و بیثباتی در سیاستهای پولی دست و پنجه نرم میکند، طرح مجدد حذف صفر از پول ملی بار دیگر بر سر زبانها افتاده است. محمدرضا فرزین، رئیسکل بانک مرکزی، اخیراً از ضرورت اجرای این سیاست در آینده نزدیک سخن گفت. اما آیا حذف صفر، بدون زمینهسازی مناسب، میتواند مرهمی بر زخمهای مزمن اقتصاد ایران باشد؟ دکتر علی سعدوندی، اقتصاددان، در گفتوگو با اقتصادآنلاین با انتقاد از این موضوع آن را سیاستی اسمی در مقابل سیاستورزی واقعی دانسته است.
حذف ۴ صفر از پول ملی ایران، بهرغم ظاهر ساده و قابلفهمی که دارد، یکی از بحثبرانگیزترین طرحهای اقتصادی سالهای اخیر به شمار میرود. این سیاست که از اواخر دهه ۱۳۸۰ در دستور کار قرار گرفته، اکنون بار دیگر با اعلام محمدرضا فرزین، رئیسکل بانک مرکزی، وارد مرحله جدیدی شده و قرار است در سال ۱۴۰۴ به اجرا برسد. بااینحال، طحان نظیف، سخنگوی شورای نگهبان، به ایرادات موجود در لایحه حذف ۴ صفر اشاره کرده است و اعلام کرده که «تنها در صورتی که مجلس ابهامات لایحه حذف ۴ صفر از پول ملی را برطرف کند این لایحه را مجددا بررسی میکنیم. زیرا پس از برگشت مصوبه به مجلس، دیگر اصلاحی نسبت به آن انجام نشد و عملا مسکوت گذاشته شد؛ لذا اگر مجلس ابهامات شورا را برطرف کند مجددا آن را بررسی خواهیم کرد.»
روز قبل محمدرضا فرزین رییس بانک مرکزی ایران اعلام کرد که در سال جاری ۴ صفر از پول ملی حذف خواهد شد. یک سیاست پولی پر هزینه که میتواند جایگاه پول ایران را در رتبهبندی جهانی تغییر دهد.